About Hieke Luik

Hieke Luik (1958) geboren in Apeldoorn, woont en werkt in amsterdam en Enschede

1976 – 1982 Koninklijke Academie voor Kunst en Vormgeving Den Bosch
1981 – 1982 Jan van Eyck Academie Maastricht

Hieke Luik maakt beelden die laten zien hoe de natuur te werk gaat: niet door haar te imiteren maar door haar opnieuw uit te vinden. We voelen met onze ogen hoe de natuur zoekt en kijkt.
Tastbaar en vloeibaar.
***
‘Links’ of ‘Schakels’ uit 2014 -  is een beeld dat voor het eerst te zien was op de tentoonstelling ‘Blossoming’ in de galerie in het voorjaar van 2010. Het bestond toen uit 7 bronzen ‘zesarmige’- elementen, die als een kleine guirlande aan een plankje aan de muur hingen. Inmiddels bestaat het uit 24 elementen die telkens op een andere manier en in verschillende contexten aan 3 ‘driearmige’ elementen aan de muur bevestigd worden; ze worden zo met elkaar in evenwicht gebracht dat er telkens een nieuw beeld met een open en transparante structuur ontstaat. De tijdelijkheid en de verschillende combinaties doorbreken daarmee de ‘permanentie’ en stabiliteit van het gebruikte materiaal brons. 
***
Ook in de tekeningen krijgt het nog-niet gevormde, het net-nog-vormeloze, een tijdelijke vorm en contour. Sommige tekeningen, zoals ‘Maanvaas met verloren bloesem’  uit 2013, zijn een directe aanleiding om een ruimtelijk beeld te worden, andere blijven nadrukkelijk autonoom.
***
Over ‘Upside down’, 1994
‘Maar doordat Luik, tamelijk ongebruikelijk voor een beeldhouwer, aan de eigenaar overlaat hoe hij of zij het beeld neerzet, doordat die zelf de boven- en onderkant mag bepalen, zet ze ook de identiteit van het beeld op losse schroeven. Bestaat die identiteit wel? En wie bepaalt deze dan? Alles groeit, verandert en stroomt, lijkt Luik te willen zeggen. Daar kun je je maar beter aan overgeven – als toeschouwer, maar ook als kunstwerk.
Hans den Hartog Jager in: catalogus tentoonstelling Facing Nature, collectie de Heus-Zomer in Heerenveen, Museum Belvedère-Oranjewoud, 2013-2014 
***
Een wezenlijk aspect van haar beeldhouwkunst is haar werkwijze, het ontstaansproces van elk beeld afzonderlijk. De beelden van Hieke Luik ontwikkelen zich spontaan. Natuurlijk is steeds het eerste idee voor het beeld de basis van alles, maar bijna belangrijker nog voor haar is het hele fysieke proces van het werkelijke maken van het beeld: de opbouw van het beeld, het aanbrengen van de was in lagen en het voortdurende kneden en modelleren tot de totale vorm het uiterlijk krijgt waarvan zij droomde. Daarom is de huid van het beeld voor haar van zo groot belang, omdat deze alle sporen van het ontstaansproces draagt.’ 
Jaap Bremer en Angeline Bremer-Cox in: catalogus tentoonstelling Vaders en zonen : beeldhouwers kiezen beeldhouwers in Scheveningen: museum Beelden aan Zee & Sculptuur Instituut; Zwolle: Waanders, 2010
Over ‘Boog’, 2007 ***
‘In Boog gaat het ook om relatie - met name van tegendelen die onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn - , om verwantschap, om ‘het tussen der dingen’ waardoor het ene eeuwigdurend in het andere kan veranderen en andersom. … Uit het brons ontspruiten twijgjes. Het brons is aan het ontbotten. Natuur en kunst, leven en dood zijn een. Het brons is zowel sterk en zwaar als breekbaar en licht. De boog staat op grote poten stevig op de grond maar kan tegelijkertijd moeiteloos van positie veranderen. Boog is zowel open als dicht. Voor en achter reiken elkaar de hand. Het lichaam houdt halt waar het oog verder reikt.’ 
Marion de Zanger in: ‘Arc de …’, september 2010 (www.hiekeluik.blogspot.com)
Hieke Luik maakt beelden die laten zien hoe de natuur te werk gaat: niet door haar te imiteren maar door haar opnieuw uit te vinden. We voelen met onze ogen hoe de natuur zoekt en kijkt.Tastbaar en vloeibaar.


‘Links’ of ‘Schakels’ uit 2014 -  is een beeld dat voor het eerst te zien was op de tentoonstelling ‘Blossoming’ in de galerie in het voorjaar van 2010. Het bestond toen uit 7 bronzen ‘zesarmige’- elementen, die als een kleine guirlande aan een plankje aan de muur hingen. Inmiddels bestaat het uit 24 elementen die telkens op een andere manier en in verschillende contexten aan 3 ‘driearmige’ elementen aan de muur bevestigd worden; ze worden zo met elkaar in evenwicht gebracht dat er telkens een nieuw beeld met een open en transparante structuur ontstaat. De tijdelijkheid en de verschillende combinaties doorbreken daarmee de ‘permanentie’ en stabiliteit van het gebruikte materiaal brons. 

Ook in de tekeningen krijgt het nog-niet gevormde, het net-nog-vormeloze, een tijdelijke vorm en contour. Sommige tekeningen, zoals ‘Maanvaas met verloren bloesem’  uit 2013, zijn een directe aanleiding om een ruimtelijk beeld te worden, andere blijven nadrukkelijk autonoom.

Over ‘Upside down’, 1994‘Maar doordat Luik, tamelijk ongebruikelijk voor een beeldhouwer, aan de eigenaar overlaat hoe hij of zij het beeld neerzet, doordat die zelf de boven- en onderkant mag bepalen, zet ze ook de identiteit van het beeld op losse schroeven. Bestaat die identiteit wel? En wie bepaalt deze dan? Alles groeit, verandert en stroomt, lijkt Luik te willen zeggen. Daar kun je je maar beter aan overgeven – als toeschouwer, maar ook als kunstwerk.Hans den Hartog Jager in: catalogus tentoonstelling Facing Nature, collectie de Heus-Zomer in Heerenveen, Museum Belvedère-Oranjewoud, 2013-2014 

Een wezenlijk aspect van haar beeldhouwkunst is haar werkwijze, het ontstaansproces van elk beeld afzonderlijk. De beelden van Hieke Luik ontwikkelen zich spontaan. Natuurlijk is steeds het eerste idee voor het beeld de basis van alles, maar bijna belangrijker nog voor haar is het hele fysieke proces van het werkelijke maken van het beeld: de opbouw van het beeld, het aanbrengen van de was in lagen en het voortdurende kneden en modelleren tot de totale vorm het uiterlijk krijgt waarvan zij droomde. Daarom is de huid van het beeld voor haar van zo groot belang, omdat deze alle sporen van het ontstaansproces draagt.’ Jaap Bremer en Angeline Bremer-Cox in: catalogus tentoonstelling Vaders en zonen : beeldhouwers kiezen beeldhouwers in Scheveningen: museum Beelden aan Zee & Sculptuur Instituut; Zwolle: Waanders, 2010

Over ‘Boog’, 2007 ‘In Boog gaat het ook om relatie - met name van tegendelen die onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn - , om verwantschap, om ‘het tussen der dingen’ waardoor het ene eeuwigdurend in het andere kan veranderen en andersom. … Uit het brons ontspruiten twijgjes. Het brons is aan het ontbotten. Natuur en kunst, leven en dood zijn een. Het brons is zowel sterk en zwaar als breekbaar en licht. De boog staat op grote poten stevig op de grond maar kan tegelijkertijd moeiteloos van positie veranderen. Boog is zowel open als dicht. Voor en achter reiken elkaar de hand. Het lichaam houdt halt waar het oog verder reikt.’ Marion de Zanger in: ‘Arc de …’, september 2010 (www.hiekeluik.blogspot.com)


In de afgelopen twintig jaar bouwde ze een zeer gevarieerde praktijk op met tentoonstellingen, opdrachten, docentschappen en commissiewerk.

Werk in collecties van o.a.

ABN AMRO kunststichting
Gemeentelijke collectie Amsterdam
Rabobank Nederland
Kennemerland Ziekenhuis
Stedelijk Museum Gouda
Div particulieren